• โชว์กับเพื่อนหญิงที่ปั๊มน้ำมัน
  • HD Videos My dad's girlfriend amazing Nicole
  • HD Videos European teen Sophie Lynx
  • [เรื่องเสียว] ครูครับผมเสียว
  • น้องโฟร์
  • พ่อของหนู(ก็อปจร้า)
  • HD Videos Sofia
  • vl 240P 394.0k 49224401 379 321
  • [เรื่องเสียว] ทำไมถึงใจร้ายจัง
  • HD Videos You are tall enough to fuck
  • เพราะพ่อกำลังเสี้ยน
  • เรื่องเสียว ติดใจ

  • เรื่องเสียวนักศึกษา :

รักไม่นับตัวเลข ตอนที่ 24 เครดิตคุณ adslman(Tornado Jun Side Story 1)



รักไม่นับตัวเลข ตอนที่ 24 เครดิตคุณ adslman(Tornado Jun Side Story 1)"กิเลสของนักสู้!?" ("เทควันโด้สาวหน้าใหม่ไฟแรง!? คลื่นลูกใหม่ที่น่าจับตามอง!!!" "น้องจุนแข้งเตะอัจฉริยะวัย 19 คว้าเหรียญชนะเลิศระดับประเทศ!! เป้าหมายต่อไปประกาศศักดาระดับอินเตอร์!!!" "นานาชาติต่างตะลึงงัน!!!! ไทยแลนด์ก็มีพายุทอร์นาโดด้วยหรือนี่? "ทอร์นาโดจุนพัดถล่มสนามแข่งเทควันโด้ชิงแชมป์โลกกรุยทางเข้ารอบตัดเชือกอย่างองอาจ!!!!" "อีกก้าวเดียว!!! น้องจุนล้มแข้งสาวพลังโสมเข้าไปรอชิงกับพญาอินทรี!?" "สู้ไม่ถอย!? น้องจุนขอกัดฟันสู้แม้แพทย์ชี้กระดูกข้อเท้ามีสิทธิ์หัก!!!" "ทำได้แล้ว!!!! จากม้ามืดโนเนมก้าวขึ้นสู่หมายเลข 1 น้องจุนฝืนรับเหรียญทั้งไม้ค้ำ" "ช็อคทั้งวงการ!!!! อัจฉราขอป้องกันแชมป์ก่อนรีไทร์ สมาคมรุดเกลี้ยกล่อมวุ่น!!!!" "แข้งสาวย้ำไม่เปลี่ยนใจ!!!! ขอครั้งเดียวก่อนเลิก อ้างดูแลลูกและสามีที่กำลังป่วย" "ปราบคู่แข่งราบคาบนั่งบัลลังค์แชมป์โลกสมัย 2 !!!!! ทอร์นาโดสาวร่ำให้สามีอยู่ไม่ทันชื่นชมเหรียญที่คอ" "อำลาวงการทั้งน้ำตา!!! บอกทำสิ่งที่อยากทำหมดแล้วต่อไปขอทุ่มเทชีวิตดูแลลูกทั้งสองแทนสามีผู้ล่วงลับ") ชื่อ เสียงที่สั่งสมตอนยังโลดแล่นอยู่ในสนามแข่งระดับโลกซึ่งถ้าไม่มีเขาในวัน นั้นฉันก็คงไม่มีวันนี้โดยแม้คุณชองจะไม่มีชีวิตอยู่คอยเป็นกำลังใจให้ฉัน กับลูกสาวทั้ง 2 แล้วแต่ก็ไม่รู้สึกเศร้าสร้อยหรือหงอยเหงาเท่าไหร่นักเพราะเขานั้นอยู่ในใจ ของพวกเรา 3 คนแม่ลูกเสมอและโดยเฉพาะตัวฉันที่พยายามทั้งในฐานะแม่และหัวหน้าครอบครัว ต่อสู้บากบั่นเรื่อยมา ฉันคิดว่าตัวเองทำหน้าที่ได้อย่างดีที่สุดแล้วรวม ทั้งการช่วยเหลือเกื้อกูลให้ผู้อื่นมีความสุขมันย่อมดีกว่าการเฝ้าคิดถึงแต่ เรื่องของตนเท่านั้นหรือมิใช่? "พี่จุนจะ ไปไหนครับ?" "พอดีนึกได้ว่ามีธุระต้องไปจัดการนิดหน่อย เคนน่ะไปนอนพักผ่อนซะเถอะ" จาก นั้นฉันก็รีบออกติดตามบุคคลลึกลับที่ลอบซัดเข็มใส่ไอ้โฉดรุจอดีตผัวชั่วๆของ น้องบรีน จากตำแหน่งที่ถูกเสียบคืออกด้านขวากับข้อมือข้างซ้ายก็อดจะ รู้สึกหวาดเสียวระคนทึ่งไม่ได้ "เพราะถ้าเปลี่ยนจากขวาเป็นซ้ายอย่างยัยจีบอก หึย~~ นั่นมันกลางหัวใจเชียวนะ หวาดเสียวสุดยอดโว้ย!!!" ส่วน ที่ทึ่งก็คือนับว่าหายากมากที่ในปัจจุบันจะยังมีผู้ใช้เข็มเป็นอาวุธได้ อย่างเชี่ยวชาญถึงขนาดนี้และลงมือเพียงครั้งเดียวเท่านั้น "อยากเห็นหน้าเร็วๆจังว่าเป็นใคร?" จาก ฝีเท้าของฉันคิดว่าจะต้องตามคนๆนี้ทันอย่างแน่นอน มันตื่นเต้นจนพูดแทบไม่ ออกเลยซึ่งนี่อาจจะเป็นกิเลสของนักสู้แทบทุกคนเลยก็ได้นะคือต้องการพบเจอคน มีฝีมือแข็งแกร่งต่อไปเรื่อยๆ (เอ้ย?) "เด็ก!!!! เจ้าของจิตสังหารที่เราสัมผัสได้เมื่อกี้เป็นของเด็กตัวแค่เนี้ยงั้นเหรอ?" ถนน เล็กๆเพียงสายเดียวที่เลี้ยวโค้งไปถึงริมชายหาดห่างออกมาจากตัวบ้านพอ สมควร สุดปลายทางนั้น เด็กผู้หญิงซึ่งน่าจะมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับ น้องจอย เธอหยุดนิ่งคล้ายกับอยู่รอผู้ติดตามหรือนั่นก็คือตัวฉัน " .." แม้ การแต่งตัวจะปกติคือเสื้อยืดสวมกางเกงขายาวแต่พับชายขึ้นข้างหนึ่งใส่ถุง น่องรองเท้าคัทชู ทว่า ประสบการณ์ของฉันมันคอยร้องเตือนว่า "อย่าด่วนประเมินใครเพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอกเป็นเด็ดขาด!!!" "เดี๋ยวก่อน!!!" " .." "วิ่ง จนมาถึงที่นี่ ฉันยังไม่เจอใครสักคนเลยนอกจากหนู ดังนั้นคนที่ดักซุ่ม อยู่และซัดเข็ม 2 เล่มถูกไอ้เดนนรกนั่นก็คือหนูใช่ไหม? เสือน้อย" " .." เด็ก หญิง "เสือน้อย" ยืนหันข้างให้พลางเหลือบตามองด้วยทำท่าทีเฉยเมย ผมพื้นสีทองและมีสีดำแซม เป็นริ้วๆเหมือนลายบนตัวเสือโคร่งที่ดูแปลกตาไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน ไม่ รู้เป็นตามธรรมชาติหรือว่าไปย้อมกันแน่ส่วนตาข้างซ้ายก็มีผ้าก๊อสปิด อยู่!? "ไม่ตอบก็จะถือว่าใช่ เก่งจริงนะ เดี๋ยวนี้หาใครจะทำแบบ นี้ได้ยากมาก นับถือในฝีมือเลยเพราะถ้าหนูคิดจะสังหารไอ้เลวนั่นคงมุ่ง เข็มไปที่อกซ้ายแล้ว" " ป้ามีธุระอะไร?" เฮ้ย!! ฉุนสิเจ้า คะ อุตส่าห์พูดด้วยดีๆแถมยังชื่นชมซะอีก ตัวฉันเพิ่งจะอายุ 27 นะว้อย!!! มาเรียกปงเรียกป้าได้ยังไงกันฟะ? เด็กนี่แก่แดดชะมัด "นี่!! พูดให้มันดีๆหน่อยใครเป็นป้ากันหึ? ต้องเรียกพี่ซี่~~" " " ก่อน เกิดเรื่องที่บ้านพักเพียงเล็กน้อยฉันเห็นเธอคนนี้เข้ามาทำความรู้จักและพูด คุยกับน้องจอยแต่ไม่ได้สนใจอะไรมากมาย ถึงตอนนั้นจะเห็นหน้าไม่ค่อยชัด เพราะสวมหมวกฟางแต่เสื้อผ้าก็เป็นชุดเดียวกันจึงคิดว่าใช่ "ลูกสาวฉันบอกให้ฟัง เธอเรียกตัวเองว่าเสือน้อย ชื่อเก๋ดีเนอะ?" "ป้าอยากจะพูดอะไรก็พูดออกมาเลยดีกว่า" แน่ะ!! เอาอีกแล้ว~~ ปากร้ายไม่เบาวุ้ยยัยเด็กนี่!!! ถ้าเป็นลูกเต้าจะจับตีให้ ก้นลายเชียว ฉันยังสวยเช้งกะเด๊ะไม่แก่สักหน่อยเว้ย!!! เข้าใจมั้ยคำว่า คุณแม่ยังสาวน่ะ? "เฮ่!!! ก็บอกให้เรียกพี่ๆ ใครเป็นป้าเธอวะ?" "อยากจะเรียกอะไรก็เรียก ไม่มีใครห้ามหรือออกคำสั่งกับฉันได้" "เช อะ!! สงสัยทางบ้านคงเลี้ยงดูมาอย่างตามใจสิท่าถึงได้มีนิสัยเอาแต่ใจตัว พูดจาไม่เห็นหัวใครแบบนี้? นอกจากยัยทอมบ้านั้นแล้วก็มีเธอนี่แหละที่กล้า เอ่ยวาจาสบประมาทฉันซึ่งๆหน้า" "อย่าเข้ามานะ!!!" แค่ขยับเท้านิดเดียวเด็กหญิงก็โวยลั่นทันที "โธ่ๆๆ มีการคำรามในคอด้วยแฮะ อะ เอ๊ะ? " ไหงเด็กนี่ถึงออกเสียงขู่คล้ายกับเสียงของเสือซะขนาดนี้หว่า? ส่วนมือที่กางงุ้มเข้าหาตัวเองนั่น "ไม่เฉพาะเสียง เขี้ยวเล็บของพยัคฆ์ฉันก็มี!!" "เข็ม?" แทบจะมองไม่เห็นแต่เพราะมีวัตถุสะท้อนกับแสงแดดแวบๆจึงรู้ว่าเป็นเข็มขนาดเท่าใช้เย็บผ้าซ่อนอยู่หลังนิ้วทั้ง 5 ของเด็กหญิง "มายุ่งทำไม? ที่ฉันทำไปทั้งหมดก็เพราะความหวังดี" "หวังดี?" "ใช่ ไม่ รู้รึไงว่าพี่ชายคนนั้นกับแฟนรักกันแค่ไหน? อีกอย่าง ส่วนหนึ่งฉันก็ เป็นต้นเหตุและกลับมารับผิดชอบมันก็สมเหตุสมผลดีแล้วนี่" "ฉันก็รู้ รู้เป็นอย่างดีทีเดียวว่าเคนกับบรีนนั้นพวกเขารักกันมากแต่วิธีของหนูมันออกจะรุนแรงไป" "โฮ่ๆ ป้านั่นแหละมั้งที่คู่ควรกับคำว่ารุนแรง? โดดเตะปากคนอย่างสนุกสนานไม่ใช่รึ?" "เอ๊ะ? ก็บอกว่าไม่ใช่ป้าไง!!!" "ห๊ะ?" ที่ จริงหนูเสือน้อยอยู่ในระยะที่ฉันสามารถใช้ท่าสลายเงาได้ตั้งแต่แรก วิชา นี้อาศัยความรวดเร็วในชั่วพริบตาพุ่งตัวเข้าหาศัตรู ถึงจะระมัดระวังมาก แค่ไหนแต่ก็หลบกันไม่ได้ง่ายๆหรอก นี่!! เอาไปเลยนี่~~ บีบคอขาวๆนั่น ซะ "โอ๊ย!! ยัยป้าบ้า~~ เจ็บนะ!!!" "ยังๆอีเด็กดื้อ!!" "ปล่อย!!!" (ฟิ้ว!!) "หวา!!!" อะไรกัน? แค่สะบัดมือนิดเดียวก็สามารถซัดเข็มได้พร้อมกันถึง 5 เล่มแต่ฉันก็คอยระวังตัวอยู่แล้วจึงหลบทันอย่างฉิวเฉียด "ฟู่ว!!! เป็นเด็กเป็นเล็กเล่นของอันตราย ถ้ามันโดนตาฉันขึ้นมาจะว่ายังไงหา?" "ฮะๆๆ หน้าตาป้านี่ก็ออกฉลาดแต่ไม่น่าถามอะไรโง่ๆเลยนะ ก็เป็นอีบอดวัดสามปลื้มน่ะเซ่!!!" "หน็อย!!!" เข็ม 5 เล่มถูกร้อยกับด้ายนี่เองแต่เมื่อกี้ฉันกระชากด้ายหลุดไปแล้ว "โอ๊ย!! บ้าเอ๊ย~~ บังอาจแตะเนื้อต้องตัวฉันเร๊อะ?" "ทำไมจะแตะไม่ได้เล่าแม่หนูเนื้อทอง? แล้วถ้ายังกล้าเรียกฉันเป็นป้าอีกล่ะก็จะหักแขนเธอเดี๋ยวนี้แหละ!!" "โอ๊ย!!!" หนู เสือน้อยพยายามดิ้นรนแต่ฉันน่ะเก๋าเกมส์กว่าเยอะจึงล็อคแขนอย่างแน่นหนาและ กดน้ำหนักตัวลงไป เอ๋? ได้กลิ่นหอมจากเส้นผม หอมมาก!!! หอม คล้ายกลิ่นกล้วยไม้ป่าชนิดหนึ่งที่ฉันเคยเจอตอนไปตั้งแค้มป์บนดอยทางภาค เหนือกับเพื่อนนักกีฬาเมื่อหน้าหนาวปีที่แล้ว "อึ๊ก!! ฮึ่ม~~" " ก้มหัวลงซะเถอะ" "กะ แก---" ถึง จะฮึดสู้มากเพียงไหนแต่ยังไงเรี่ยวแรงของเด็กก็สู้ผู้ใหญ่ไม่ได้หรอก ฉัน กดหัวสาวน้อยให้ลงคุกเข่ากับพื้นทรายจนได้ หือ? ยิ่งใกล้กลิ่นหอมก็ยิ่ง แรงขึ้นรึว่านี่คือยาพิษ!? ไม่ได้การ!!! "เฮ้ยนังหนู!! นี่ถึงกับใช้ยาพิษเชียวรึ?" "พิษบ้าอะไรของแก?" "ก็กลิ่นหอมที่ผมเธอไง" "หึ หึๆๆๆ อ๋า!! นั่นแกเอาไปตั้งแต่เมื่อไหร่?" กระเป๋าที่สะพายอยู่จะต้องมีอะไรแน่ถึงได้แย่งมาและก็โยนทิ้งไปซะเป็นการป้องกันไว้ก่อน "อีแก่บ้า!!!! ของสำคัญของฉัน เลวที่สุด~~~ สูตรยาของฉัน นี่มันจะมากเกินไปแล้ว!!!" "สูตรยา? นี่เธอเป็นหมอหรือไง?" "กรอด!!! นังปลาร้าค้างปีเอ๋ย~~ อย่านึกว่าเรื่องมันจะจบง่ายๆนะ เจ้าข้าเอ๊ยมานี่เร้ว!!! ผู้ใหญ่รังแกเด็ก" ยัยหนูนี่ตะโกนร้องเอะอะพลางชี้หน้าด่าฉันกราดทีเดียว โมโหจนหน้าดำหน้าแดงไปหมดแล้ว "ชิชะ!! เป็นเด็กเป็นเล็กรู้จักหัดมีมารยาทต่อผู้ใหญ่ซะบ้าง สงสัยทางบ้านเธอจะไม่ มีคนคอยสอนกิริยามารยาทให้สินะ? งั้นพี่จะช่วยชี้แนะให้เองนังหนู~~" "ถะ ถ้าพี่ฉันอยู่ที่นี่ แขนแกจะขาดสะบั้นเป็น 2 ท่อนโดยที่ไม่รู้สึกเจ็บแต่หลังจากนั้นแกจะต้องอ้อนวอนให้พี่ฉันฆ่าแกซะ!!!" "งั้นเร๊อะ!? พี่เธอใช้มีดเก่งนักหรือไง?" "ฮึๆๆ ใครว่ามีดกันเล่า? ดาบต่างหาก!!! พี่สาวของฉันเป็นผู้ใช้ศาสตร์ลับอันสาบสูญ วิชาดาบแห่งจิตเฟ้ย!!!" "ว่าไงนะ? ดาบแห่งจิต!!!! วิชาที่จะเปลี่ยนร่างกายของตัวเองให้แหลมคมดุจอาวุธเหล็กกล้านั่นน่ะเหรอ?" ฉัน เองก็เคยได้ยินมาก่อนเกี่ยวกับวิชาในเงามืดนี้ตอนไปฝึกเก็บตัวที่จีนเมื่อ หลายปีก่อนและมีคนเล่าให้ฟังแต่ก็ยังคิดว่ามันน่าจะเป็นเพียงคำร่ำลือซะล่ะ มากกว่า นี่ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันจะมีอยู่จริงๆด้วย!!!! เท่าที่ รู้ วิชานี้ถ้าฝึกได้ถึงขั้นสูงล่ะก็ไม่ใช่แค่แขนหรือขาที่จะแหลมคมดุจมีด ดาบ แม้แต่ใช้ศอกตีหรือแทงเข่าก็ยังให้ผลคล้ายกับใช้ปลายดาบแทงยังไงยัง งั้น จัดเป็นวิชาที่มีความอันตรายมากทีเดียว "เฮ่ๆๆๆ เวอร์ละๆ หลอกกันเล่นสิท่า? การโกหกมันไม่ดีนะหนู ไหนจงพูดขอโทษฉันเดี๋ยวนี้แล้วเรียกว่าพี่หน่อยซิ" "แหวะ~~ หน้าขึ้นรอยตีนกายังจะให้เรียกพี่ อยากอ้วก!!" "กรี๊ดดดดดดด~~~ อีเด็กบ้า!! ตีนกาตีนหงส์อะไรมันไม่จริงนะว้อย!!! อยากแขนหักมากนักใช่มั้ย?" "เอานี่ไปแดกเถอะ!!" "โอ๊ะ?" (โพละ!!) "แค่กๆ ปัทโธ่โว้ย!!! อะไรเนี่ย? แค่กๆ" "ย้าก!!!" "!!" (ผัวะ!!!) นังหนูคนนี้เจ้าเล่ห์นักลอบขว้างถุงแป้งใส่แล้วพุ่งเข้ามาตีศอกซ้ำแต่ฉันก็เตะสวนกลับไป งานนี้เจ็บทั้งคู่ "โอ้ย!!!" "เฮอะ!! ตีศอกได้ดีแต่ยังไม่แรงพอหรอก" ว่า ไปนั่น เมื่อกี้ก็สมควรจะตำหนิตัวเองที่ขาดความเยือกเย็นและเผลอวีนแตกออก มาอย่างไม่น่าทำแต่เพราะเจ้าเด็กนี่บังอาจว่าฉันก่อน ถ้าเป็นเรื่องความ ยังสวยยังสาวฉันมีความมั่นใจในตัวเองมากดังนั้นไอ้ที่ใครจะมาว่าค่อนขอดล่ะ ไม่มีวันยอมแน่ " ." " ." " ." "ไทเกอร์ สตาร์ " "?" "นีดเดิ้ล!!!!" "!!!!" สิ้นคำว่า "นีดเดิ้ล" เด็กหญิงก็ซัดอะไรบางอย่างออกมา ฉันจึงรีบพุ่งตัวหลบลงข้างทางโดยสัญชาตญาณ "เกือบไป อุ๊ก!!!!" "หึๆๆ หลบสะเก็ดดาวพยัคฆ์ของฉันได้ไวดีนี่" "ไม่ต้องประชดหรอกเฟ้ย!! อูย~~ เข็มงั้นรึ? ชิ!! นึกว่าหลบพ้นแล้วเชียวนะ" เลือดสีแดงฉานที่ต้นขาซ้ายของฉัน ร้ายกาจมาก!!!! เข็มก็เป็นชนิดเดียวกับที่ปักหน้าอกขวาและข้อมือซ้ายของนายรุจนั่นแหละ "เฮอะ!!!" "โฮ้~~ ป้านี่ใจเด็ดไม่เบานะ" เด็ก เสือน้อยออกปากชมพลางปรบมือให้ที่เห็นฉันดึงเข็มออกจนเลือดทะลักแต่ทำยังไง ได้ ถ้าปล่อยให้มันเสียบอยู่อย่างนั้นการเคลื่อนไหวหรือหลบหลีกมันก็จะทำ ได้ไม่สะดวก ไม่น่าประเมินฝ่ายตรงข้ามต่ำไปจริงๆ "เข็มบ้าอะไรยาวอย่างงี้วะ?" (เกือบคืบหนึ่งได้มั้ง) "อยู่เฉยๆไม่แส่หาเรื่องมันก็ดีไปแล้ว" นาน มากที่ไม่มีใครเล่นงานฉันถึงขั้นหลั่งเลือด วันนี้ได้เปิดหูเปิดตาและต้อง ยอมรับว่าฉันเองก็ยังฝึกฝนตนเองไม่พอเช่นกัน แต่ว่ายัยหนู อดีตหมายเลข 1 ของโลกคนนี้ก็ยังไม่เอาจริงสักนิดเลยนะ!!!! "เธอเป็นใครกันแน่ถึงได้มีวิชาซัดเข็มที่น่ากลัวเช่นนี้?" "เรื่องอะไรจะบอก " " ฮะๆๆๆๆ" "ขำอะไร?" "ก็รู้สึกยินดีไงเล่า-- ยินดีที่ไม่ได้สนุกจนเลือดไหลมานานแล้ว ทีนี้ฉันจะโต้กลับบ้างล่ะ" " ยังคิดจะแส่หาความเจ็บปวดเพิ่มอีกเรอะ?" "แน่นอน!!! ฉันมันประเภทยิ่งเจ็บยิ่งเก่งซะด้วย" "ฮึ!!" เด็ก น้อยเริ่มก้าวถอยหลังช้าๆแต่ยังทำตาขู่ เข็มในมือที่เหลืออีก 2 เล่มนั้นจะไม่มีทางใช้ได้ผลอีกต่อไปเพราะความเร็วของฉันนั้นไม่ได้มีเพียง เท่านี้ " ฉันไม่อยากทำร้ายใครอีก เลิกแล้วต่อกันไปดีกว่า" "อะไรกัน? ความสนุกมันเพิ่งจะเริ่มก็ชักกลัวขึ้นมาแล้วหรือไง?" "พวกเราไม่เคยมีเรื่องผิดใจกัน ทำไมจะต้องมาเผชิญหน้าในฐานะศัตรูด้วย?" "อืม-- จะเลิกแล้วต่อกันก็ได้แต่ฉันอยากให้เธอกลับไปที่บ้านนั้นเพื่อยอมรับความผิดที่ก่อขึ้น" "ความผิด? มันผิดตรงไหน!!! ทั้งที่หนูทำเพื่อคน 2 คนที่รักกันเนี่ยนะ?" "แต่มันไม่ใช่วิธีที่ถูกต้อง" "เจ้า ผัวเก่านั่นก็ชักปืนจะยิงคนนี่นา!! มันคือฆาตกรรมเชียวนะแล้วหนูซัดเข็ม เพื่อหยุดยั้งการสูญเสียเลือดเนื้อและชีวิต มันผิดตรงไหนเล่า?" " ยังไงซะเขาก็จะได้รับโทษอย่างแน่นอนตามกระบวนการทางกฎหมายแต่เธอสิ ลอบทำร้ายคนอื่นแล้วหนีออกมาแบบนี้มันไม่ใช่การกระทำที่ดี" "หนูทำในสิ่งที่ตัวเองคิดว่าถูกต้อง อย่ามาขวาง!!" " " "หลีก!!!" "ถ้าฉันไม่หลีกล่ะ?" "ยังไง ก็จะไม่ปล่อยหนูไปจากที่นี่สินะ?" "อื้อ!! เพราะงั้นอย่าเสียแรงเปล่า ขืนหนูยังดื้อดึงทีนี้คงจะต้องใช้ไม้แข็งล่ะ" "งั้นก็ไม่มีอะไรต้องพูดกันแล้ว!!!!" "ดี~~ ทีนี้ถึงตาฉันเอาคืนบ้าง อื๋อ?" "โฮะ!! นี่คงจะไม่ได้เข้าใจผิดนะป้า ฉันไม่ได้ขอให้แล้วต่อกันไปเพราะความกลัวเลยสักนิด ย่อมได้!!!! ในเมื่อบีบบังคับฉันนัก" "?" จู่ๆรู้สึกบรรยากาศตรงหน้ามันก็กดดันขึ้นมาพร้อมๆกับท่าทีของสาวน้อยที่เริ่มเปลี่ยนไป " .." "จะทำอะไรน่ะ?" " .." อยู่ๆหนูเสือน้อยก็หันหลังกลับแต่จะประมาทไม่ได้ ขืนบุ่มบ่ามบุกเข้าไปอาจจะโดนลอบทำร้าย "โอโฮะ!! โอ-- อึ๊ โอวววว ฮึ ฮึ่ม!!!!" "?" คล้ายกับมีท่าทางเจ็บปวดแล้วจู่ๆเด็กหญิงก็หันหน้ากลับมาพลางกระชากผ้าก๊อสที่ปิดตาซ้ายออก "หะหา!!?" "แกมันโง่เองนะที่ไม่ปล่อยฉันไป ฮิๆๆๆๆ" "อะ อะไร? ตาซ้ายนั่น นั่นมันตาของเสือชัดๆเลยนี่นา ขวาเป็นคน ซ้ายเป็นเสือ" "จงดูให้ดีๆเถอะ!!! สุริยะโลหิตของฉัน" "สะ สุริยะ โลหิต!? เสียง นี่แม้แต่สุ้มเสียงก็ยังเปลี่ยนไปด้วยเหรอ? หานั่น มัน!!!! ตะ ตะ ตา ตาดำข้างซ้ายเริ่มจะมีเลือดไหลเข้าไป อะไรกำลัง เกิดขึ้นต่อหน้าเราเนี่ย?" ต่อมาตาข้างขวาก็มีเลือดไหลเข้าไปด้วย เช่น กัน น่าสยดสยองพองขน!!! โลหิตที่แดงฉานค่อยๆไหลเข้าไปเติมเต็มอยู่ภายใน ส่วนตาดำทั้ง 2 ข้างจนกระทั่งครอบคลุมหมดสิ้น อย่างนี้เลยมองไม่เห็นแววตาอย่างที่ควรเป็น แต่ที่แน่ๆ เด็กหญิงกำลังจ้องมองฉันอย่างประสงค์ร้าย "ไม่เคยคิดเลยว่าศรโกเมนผู้นี้จะต้องเผยความลับที่สำคัญยิ่งของตระกูลให้คนโลกภายนอกเห็น!!!!" เหตุการณ์ ที่เห็นตรงหน้ามันคืออะไรกันแน่ ฉันผ่านประสบการณ์การต่อสู้มาก็มากแต่ไม่ เคยพบเจออะไรประหลาดๆและน่าเหลือเชื่ออย่างนี้มาก่อน คนเราทำแบบนี้ได้ ด้วยหรือไง? ตาดำสามารถเปลี่ยนสีได้นอกจากนี้น้ำเสียงก็เปลี่ยนไปอีกด้วย ไม่ใช่เรื่องปกติซะแล้ว!!! เด็กอายุแค่นี้สามารถคุกคามอดีตแชมป์โลก อย่างฉันได้ "ย่าห์!!!" "อื๋อ?" โกรธ จนเลือดขึ้นหน้ารึไงไม่ทราบถึงเป็นฝ่ายบุกเข้ามาประเคนหมัดเท้าสู้กับฉัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังพยายามหาทางหนีอยู่เลย? แต่ว่า "ยังอ่อนน่า " "ฮึ่ม!!" การ เตะถีบมันมือสมัครเล่นชัดๆแต่ความใจกล้าบ้าบิ่นใช้ได้ทีเดียว ไม่รู้ว่า เกิดจากที่ตาเป็นเช่นนั้นหรือเปล่า? พอหมัดกับแข้งใช้กับฉันไม่ได้ผลเสือ น้อยก็เปลี่ยนวิธีทันที "หลบเก่งนักใช่มั้ยยัยแก่!!!!!" "ฮะ เฮ้ย!!!" " .." "นี่ถึงกับใช้เล็บข่วนกันเชียวเหรอนังหนู?" "ฉันจะถลกหนังหน้าเหี่ยวๆของแกออกมาผึ่งแดด ว้าย!!!" (ผัวะ!!) "นี่แน่ะ!! อีเด็กปากตะไกร" "อูย~~ กะแก-- ยัยแก่นรก!!!" ฉัน น่ะมันระดับไหนแล้ว ไม่ว่าเจ้าเด็กปากเสียจะต่อยเตะหรือข่วนตะปบมาเท่า ไหร่ก็ปัดป้องได้หมดโดยไม่ต้องตอบโต้สักแอะแต่พอเตะสวนไปทีเดียวก็เข้าเป้า หมดจด แค่มือสมัครเล่นริจะมาเทียบมืออาชีพ ฝันไปเถอะเพื่อน "บอกไปตั้งกี่ครั้งกี่หนแล้วไงว่ายังไม่แก่เว้ย!!" โดนเข่าอัดสีข้างจนล้มกลิ้งล้มหงายแต่นอกจากหนูน้อยจะไม่ยอมแพ้กลับยิ่งทำตาอาฆาตแค้นกว่าเดิม "กางนิ้วตะปบศัตรู ทำอย่างกับเสือจริงๆเลยนะเนี่ย เธอเป็นใครกันแน่?" "ฮึ!! ที่จริงพี่สาวสั่งไม่ให้เปิดเผยความลับเมื่อออกสู่โลกภายนอกแต่จะบอกให้แก รู้ก็ได้ ฉันชื่อศรโกเมน 1 ใน 8 ผู้สืบสายเลือดแห่งยุคปัจจุบันของตระกูลวิษณุมนตรี" "ศรโกเมน? วิษณุมนตรี?" "และแกก็โชคดีนักหนาแล้วที่เจอศรโกเมนคนนี้ซึ่งจัดว่ามีความสามารถด้อยกว่าบรรดาพี่น้องทั้งหมดถึงได้ทำอวดเก่งอยู่นี่ไง!!!!" ออก ตัวว่าความสามารถด้อยกว่าพี่น้องทั้งหมดแต่จิตสังหารที่พวยพุ่งออกจากดวงตา ก็มีความกดดันรุนแรงซึ่งมันทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดในร่างกายเพราะหายใจได้ไม่ ค่อยทั่วท้องไปเหมือนกัน "ตาดำของเธอกลายเป็นเลือดจนหมดสิ้น สุ้ม เสียงก็ห้าวทุ้มดุดัน เปลี่ยนไปอย่างไม่น่าเชื่อดุจหน้ามือเป็นหลัง เท้า ไม่ไหว ไม่หลงเหลือความน่ารักสดใสในวัยแรกสาว อย่างกับตัว ประหลาด" "แก!!!! กล้าด่าฉันเป็นตัวประหลาดเร๊อะ? จงรับรู้ซะว่านี่คือความภาคภูมิใจอันสูง ส่งของลูกผู้หญิงในตระกูลวิษณุมนตรีทุกคน ถ้าพี่ๆทั้ง 5 อยู่พร้อมหน้ากันที่นี่ ไม่สิ แค่พี่สาวฉันคนเดียวแกก็จะต้องหมดลมหายใจ แน่!!!" "ความภาคภูมิใจ? ไม่เข้าใจ ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆว่ามันน่าภาคภูมิใจตรงไหนกัน?" " จะ บอกอะไรดีๆให้ฟังและจำใส่กะลาหัวไว้ สิ่งที่แกกำลังเห็นอยู่นี่เรียกว่า สุริยะโลหิต มันคือภาวะการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นในหญิงสาววัยกำดัดของ ตระกูลฉันทุกคน" "สภาพกึ่งคนกึ่งมารแบบนี้ เธอเรียกมันว่าสุริยะโลหิต?" "กึ่งคนกึ่งมาร? ฮึๆๆ พูดได้ดี!!!" " " " บรรพบุรุษ ของฉันเปรียบดวงตาที่มอบแสงสว่างและช่วยชี้นำทางแก่ชีวิตเฉกเช่นดวงอาทิตย์ ที่ส่องสว่างไปทั่วแดนดิน คนโลกภายนอกที่สามารถเปลี่ยนตาเป็นเลือดแบบนี้ ไม่มีอีกแล้วนอกจากฉันและพี่ๆเท่านั้น นี่ยังจะบอกว่าไม่ใช่ความภาคภูมิใจ อีกรึไง?" ตระกูลของเด็กคนนี้เป็นยังไงกันแน่นะและพวกเขาอาศัยอยู่ที่ไหนถึงได้บอกว่าที่นี่คือโลกภายนอก? เมืองลับ แลหรือว่าดินแดนสนธยา!? "อุ อุ๊บ!!" " ." ชักปวดระบมที่ต้นขามากขึ้นเรื่อยๆ ท่าจะไม่ได้การ เลือดก็เริ่มไหลซึมออกมาอีกแล้ว " ." " สภาพแกตอนนี้มันชักไม่น่าสนุกซะแล้ว จบกันเพียงเท่านี้ดีกว่า" "แต่ฉันจะไม่มีวันถอยหรอก หือ?" จิตสังหารของเด็กหญิงที่รู้สึกได้กำลังลดน้อยถอยลงตามลำดับ เธอไม่คิดจะสู้กับฉันแล้วงั้นเหรอ? " แก บาดเจ็บฉันไม่ต้องการเอาเปรียบ อีกอย่างฉันไม่เหมือนพวกพี่ๆที่ถ้าเห็น เลือดของศัตรูแล้วจะเกิดอาการบ้าคลั่งจนต้องขยี้ให้แหลกกันไปข้างหนึ่ง" " อยากจะบอกว่าไม่ถนัดต่อสู้ว่างั้นแต่บรรดาพี่สาวของเธอคงเก่งกันมากสินะ?" "ถูก ต้อง!! นอกจากจะเก่งแล้วก็ยังเหี้ยมโหดด้วย พี่ฉันคนหนึ่งนิสัยตอนปกติ โคตรจะเพี้ยนสุดเดชแถมชอบเล่นอะไรแผลงๆเป็นนิจแต่ถ้าโกรธจัดขึ้นมาก็จะกลาย เป็นกึ่งคนกึ่งมารอย่างที่แกบอกนั่นแหละ!!! ไม่อยากนินทาหรอกแต่กำลังขา ของหล่อนมหาศาลมากถีบทีเดียวศัตรูกระเด็นตีนแทบไม่ติดพื้น" " .." "และ พี่สาวอีกคน เธอมีรูปร่างหน้าตาที่งดงามมากจนน่าอิจฉาเหลือเกิน ทว่า-- มันช่างน่าเสียดายที่ความงดงามนั่นกลับอาบเจือไปด้วยพิษร้ายอัน เกิดจากกำปั้นของผู้ส่งสารแห่งความตายและถึงจะมีนิสัยเยือกเย็นเงียบขรึมไม่ สนอกสนใจใครแต่พอฉุนขาดเมื่อไหร่ไอ้หน้าไหนก็ไม่อาจจะหยุดยั้งได้ หล่อน เคยเงื้อดาบฟันหน้าคนมาแล้ว!!!" "ดาบ? ฟันหน้าคน!!!" "แก ฟังไม่ผิดหรอก!!! แล้วยังมีคนหนึ่งซึ่งในอดีตแรงอาฆาตเคียดแค้นของเธอก็ทำ ให้คนชั่วกลายเป็นอัมพาตไปทั้งร่าง ต้องใช้ชีวิตอย่างน่าเวทนาทนทุกข์ ทรมานราวกับตกนรกทั้งเป็นจนถึงบัดนี้ แม้จะไม่เจนจัดการต่อตีสักเท่าไหร่ แต่สุริยะโลหิตของหล่อนกร้าวแกร่งที่สุดในหมู่พวกเรา!!!!" "!!!!!!" "ส่วน ฉัน แกก็ได้เห็นไปแล้วว่าเพียงดึงผ้าที่ปิดตาซ้ายออกเท่านั้นและพี่สาว ร่วมสายเลือดของฉันก็ทำได้ง่ายมากๆ นั่นคือแค่เปิดเปลือกตาขวาขึ้น จาก นั้นคงไม่ต้องบอกนะว่าอะไรจะเกิดขึ้นเมื่อใช้ดาบแห่งจิตออกไป" "เรื่องที่เธอพูดมาทั้งหมดฟังแล้วมันดูเหลือเชื่อมากเกินไป จะให้เชื่อได้ยังไง?" "ฮึ!! หลักฐานก็ได้เห็นไปแล้วส่วนจะเชื่อหรือไม่มันก็ช่างหัวแกแต่ในเมื่อกล้ามา เกะกะระรานกันฉันก็จะตามจองล้างจองผลาญพวกแกอย่างไม่มีวันสิ้นสุด แน่ เตรียมใจเอาไว้ให้ดีเถอะน่า!!!" "นี่จะรวมถึงน้องจอยด้วยหรือไง? อย่า!!! เธอไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เลยสักนิดนะ" " " ที่ไม่คิดจะจัดการฉันตอนนี้ก็เพราะเหตุผลนี้นี่เองหรอกหรือ? "แม่~~~" "!!!?" "อ้าวเสือน้อย!! กำลังหาอยู่พอดีเชียว ว้าย~~~ ขาแม่!!!" ฉัน มัวแต่มองน้องจอยเลยไม่ทันเห็นว่าเด็กหญิงหันหลังให้ตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วพอ หันหน้ากลับมาน้ำเสียงก็เป็นเกือบปกติแต่ทำไมต้องเอามือปิดตาซ้ายไว้นะ? " เสือน้อยน่ะดีใจมากเลยที่จอยมีมิตรภาพดีๆให้เพราะที่บ้านไม่มีใครกล้าเป็นเพื่อนด้วยนักหรอกแต่คงจะต้องไปล่ะนะ" สภาพแบบนั้นถ้ายังมีใครกล้าเข้าใกล้ก็แปลกเหลือทนละ!!! "งั้นถ้าเป็นเพื่อนกันแล้วจะรีบไปไหน? ไหนบอกว่าจะไปเดินเที่ยวด้วยกันก่อนไงจ๊ะ?" "ยัง มีเวลาอีกมากน่าเพราะเราจะต้องได้พบกันอีกอย่างแน่นอนทีเดียวและเมื่อถึงเวลานั้นล่ะสนุกแน่เลย" พอจบประโยคนี้เด็กหญิงก็ปรายตามองมาที่ฉันอย่างเหยียดๆ "เมื่อกี้ นี้ยังพูดไม่จบ มีคนหนึ่งที่ฉันรับรองว่าจะต้องชื่นชอบกับสไตล์หนัง เหนียวๆอึดและถึกแบบป้าแน่นั่นคือพี่สาวของฉันเอง ใช่ เธอเป็นนางพญา เสือศรบุษราคัม!!!!" "อึ๊ก!!!" มันยังไม่วายเหน็บแนมว่าฉันแก่อีก ก็บอกเพิ่งจะ 27 ว้อย!!! เจ้าเด็กแสบกระโจนข้ามพุ่มไม้วิ่งแผล่วหายหัวโดยไม่ลืมฉวยคว้าเป้ ติดมือไปด้วย เรียกตนเองเป็นเสือน้อยถ้าอย่างงั้น "นางพญาเสือศรบุษราคัม" ที่ว่าก็ต้องร้ายยิ่งกว่านี้อีกน่ะสิ "เจ็บมากมั้ยคะ? ขาแม่เป็นยังไงบ้าง?" "ไม่เป็นไรจ้ะ ไม่ใช่แผลใหญ่อะไร" ปากแผลเล็กนิดเดียวก็จริงแต่ลึกถึงชั้นกล้ามเนื้อ เลือดจึงไหลออกมาไม่น้อยทำให้ดูน่าหวาดเสียว "นางพญาเสือที่ว่าคืออะไรหนูงงไปหมดแล้ว!? นี่ตกลงเกิดเรื่องอะไรกันหรือคะ?" ลูกจอยเหลือบเห็นเข็มปักที่พื้นทรายจึงไปเก็บแล้วมาส่งให้ฉัน ความยาวสักครึ่งหนึ่งของไม้บรรทัดได้ "หนักกว่าเข็มทั่วๆไป? จริงๆด้วย" ลองคาดคะเนคร่าวๆจากความแวววาว,สีและน้ำหนัก มันน่าจะทำมาจากเงินหรือไม่ก็ตะกั่ว "ขนาด เรายังหลบไม่ทันเลย ฮึ!! น้องจอยฟังแม่นะคะ ต่อไปภายหน้าอย่าพบกับ เด็กคนนั้นอีกเป็นครั้งที่ 3 ถ้าเจอก็ห้ามพูดคุยด้วยและต้องหลีกหนีให้ไกล" "ทำไมล่ะคะ? เสือน้อยน่ารักออก เอ๊ะ? หรือคนที่ทำให้แม่บาดเจ็บก็คือเธอ? มันไม่น่าเป็นไปได้!!!!" "ก็ลูกยังไม่ เอ้อ!!! เอาเป็นว่าเชื่อที่แม่บอกเถอะค่ะ มันยังไงดี? คือเธอคนนั้นน่ะ " แต่ทว่า!!! ฉันก็ได้ยินเสียงแลคำพูดที่น่าขนลุกขนพองขึ้นอีกซึ่งราวกับว่าครั้งนี้มันดังมาจากบนฟ้าทีเดียว "เปล่า ประโยชน์!! เราจะต้องเจอกันอีกแน่เพราะบัดนี้ชะตากรรมของแกถูกผูกติดกับ วังวนแห่งความโกรธเกรี้ยวของศรโกเมนและศรบุษราคัมอย่างมิอาจหลีกเลี่ยงได้ อีกต่อไปแล้ว!!!! ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ตราบเท่าที่ยังมีชีวิตอยู่แกไม่มีทาง หนีพวกเรา 2 พี่น้องพ้นหรอก ฮึฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ" "ว้าย!!!! นั่นเสียงใครกันคะแม่จุน?" "ดะ เด็กบ้าเอ๊ย!!! แต่ทอร์โนโดจุนคนนี้ก็ไม่ได้กระจอกหรอกนะโว้ย" เพราะ กิเลสนักสู้ลุกโชนแท้ๆ จู่ๆก็ไปสร้างศัตรูขึ้นมาอีกแล้วตัวฉันแถมทีนี้ท่า ทางจะตึงมือซะด้วย พี่น้อง 2 เสือแห่งวิษณุมนตรีอย่างนั้นหรือ?

share on:




 Close